Bruiloft in Europa

winkelruiten gepasseerd eer ze iets behoeven te zeggen. Dat is ook het merkwaardige van hun vroegere verhouding geweest, die zwijgzame vertrouwelijkheid van hun wezen, die hun lichamen één gang en hun gedachten één loop geeft. O, hun gedachten zwerven niet vèr, ze doen geen buitengewone ontdekkingen, het zijn heus geen bijzondere mensen, Otto von Wernizek en Rosita Goldös. Daarom is nu ook het eerste wat Otto te zeggen heeft: ‘Waar zullen we heengaan?’ En Roserl weet al: ‘Niet naar de Goldene Pfau, daar is muziek. Laten we hierover Zum Auge Gottes binnenlopen, misschien is er nog plaats in de tuin.’

‘Goed,’ beslist Otto. En dan kijken ze elkaar aan en lachen.

Er valt natuurlijk niets te lachen. Maar als ze samenzijn, verstaan ze elkander voornamelijk in de lach. Zelfs als Otto in Cleveland aan Roserl moest denken, voelde hij zijn zorgen ondergaan in wat hij als jongen een ‘binnenpretje’ placht te noemen. Roserl zelf lacht gemakkelijk en natuurlijk, maar niet luid, zoals de nerveuze, onevenwichtige vrouwen die teveel lachen willen. Ze lacht met haar ogen en met de kleine omhooggebogen hoekjes van haar bovenlip, het zekerste teken echter van haar behagen en vermaak, is de verschijning van het kuiltje in haar linkerwang.

Otto heeft dat kuiltje in haar zachte, ronde wang al gezien als hij tegenover haar aan tafel gaat zitten, hij bewondert het, hij begraaft er zich aandachtig in. Totdat hij een duwtje tegen zijn knie voelt en ook het kuiltje in haar rechterwang ziet verschijnen. De hele Roserl lacht. En dan ziet hij, dat ook de kellner geamuseerd staat te wachten.

‘Wat neem jij?’ vraagt Otto.

‘Een cotelet met gebakken aardappelen.’