Bruiloft in Europa

Beneden zit Hodl op de rand van zijn ledikant en stroopt langzaam zijn sokken af. Alles is gesloten, alle lichten zijn gedoofd, de dag is voorbij, een grote dag met weinig teleurstellingen. Hij is tevreden, heel tevreden en dankbaar dat de dag is geweest zoals hij was. Hij voelt zich vervuld van tevredenheid, en, nu hij zich opengeeft voor de komende slaap, ook moe, heel, heel moe. Hij verzet zich niet tegen die moeheid, hij wil wel tot de bodem voelen hoe moe hij is; als men oud gaat worden, mag men moe zijn na een lange dag. Hij wil ook wel voelen hoe zijn knieën nu trillen, - ja aan alles komt een einde, er was een tijd dat zijn knieën niet in staat waren om te trillen zoals nu.

Resi staat voor de grote kuifkast en bergt haar gouden ketting in een van de vele geheime laatjes, iedermaal bergt ze haar sieraden in een ander hoekje van het oude meubel. Johannes ziet glimlachend toe, - vrouwen worden nooit wijs. Nu legt Resi alvast een stapel droogdoeken uit voor de volgende morgen en een schone kiel voor Johannes die toch ook weer moet gaan beginnen. Johannes ziet het gebeuren, afwezig staart hij op zijn gladgestreken schilderskiel, ja, morgen gaat hij natuurlijk weer aan de gang, - voor hoe lang nog?

Het is geen angstige vraag, dit ‘hoe lang nog⁵. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, dat is altijd zo geweest, - hij heeft het al gezien toen hij een jongeman was en zijn grootvader het werk aan zijn vader moest laten. Daarna is zijn vader gegaan en liet op zijn beurt het werk aan de zoon. Nu komt de tijd, dat hij zelf het werk moet overgeven. Het kan wat korter of langer duren, maar hij weet zich al vele jaren op de weg, waarlangs hij heen zal gaan. Wel, het werk blijft, er zal wel altijd geschilderd moeten worden in de wereld. Op het ogenblik zijn de tijden slecht, maar er 220