Bruiloft in Europa

rustiger, omdat Meyer Jonathan zo stil staat te wachten. Als hij zijn eigen onzekerheid niet langer kan verdragen, begint hij opnieuw: ‘Ik heb nog niet afgesloten beneden, Herr Jonathan, - en ik dacht, - uw kleinzoon heeft immers de huissleutel, - als u vannacht nog weg zou willen voor het een of ander...’ Hij hoort zich stamelen, - dit was toch niet wat hij zeggen wilde, maar wie zou bij deze eerwaardige oude mens nu met ongevraagde troost willen aankomen?

Als hij het eindelijk opgeeft en met een rood hoofd blijft staan, knikt Meyer hem begrijpend toe. ‘Ik dank u wel, Herr Hodl, het is heel vriendelijk van u dat u nog even komt kijken. - Ja, er is een groot ongeluk over ons gekomen, u hebt er dus al van gehoord, ^ maar ik zal u vannacht niet lastig vallen, dat hoeft niet, er is niets dat haast heeft, - niets, - alles kan wachten tot morgen. U moet maar rustig gaan slapen, Herr Hodl, u zult wel moe zijn na uw feestdag. - Goedenacht - en ik dank u zeer.’

Dan moet Hodl wel heengaan. Meyer Jonathan blijft wachten in het lichte deurvierkant, tot de treden van de trap niet meer kraken, dan sluit hij geruisloos de deur en gaat terug naar de kamer. Daar herneemt hij zijn plaats waar hij stond in gebed, het gelaat gewend naar het Oosten. Wat beduidt een nacht zonder slaap voor de oude Meyer Jonathan, die een leven lang gewend was de nachten der vastendagen wakend en biddend door te brengen? Zou hij niet een nacht kunnen waken en bidden voor de zoon van zijn zoon? En het is geen onwaardige, wiens voorspraak bij God hij wil zijn. - Toen hij vroeg: ^cWat heb je gedaan, jongen?⁵ heeft Daniël geantwoord: ‘Niets waarvoor ik me heb te schamen.⁵

219