Bruiloft in Europa

gehangen. Tk ga nog even het licht nazien,’ zegt Jo-hannes, ‘de jongens zeiden wel dat het gebeurd was, maar ik vertrouw het toch maar half aan anderen toe.’ Resi knikt, het is inderdaad een gewichtig ding, dat de pitten in het trappenhuis des nachts secuur worden afgedraaid. ‘Sluit dan meteen nog de kleine voordeur,’ zegt ze.

En zo gaat Johannes zijn ronde doen, zoals zijn vader en grootvader voor hem deden, - ieder op zijn eigen wijze. De een blies olielampjes en kaarsen uit, de ander draaide petroliepitten neer, zijn zoon zal later wel schakelaars omknippen. Maar Johannes is nog best tevreden met zijn gas en dus moeten de huurders het ook maar zijn. Daarbij kan hij, als ’t moet, zelfs in het donker zijn weg door het huis vinden, hij kent iedere traptree onder zijn voeten. Hij is nog huisbezitter en huisheer tegelijk, geen huisjesmelker zoals het oproerig gespuis hem zou willen schelden. Wanneer hij des avonds de trappen en gangen van het nachtstille huis doorkruist, voelt hij verantwoordelijkheid voor al de slapend ademende mensen, die rusten onder zijn dak.

Op de tweede verdieping legt hij zijn oor tegen de huisdeur van Herr Bergmann; bij de kraamvrouw is alles in diepe rust, ook de pasgeborene schijnt al mee te slapen. Hodl blijft wel een minuut gebogen aan het sleutelgat, dan gaat hij glimlachend verder.

De zoons hebben werkelijk consciëntieus alle gaskraantjes dichtgedraaid, hij kijkt omhoog naar de derde etage, ook daar ligt het portaal in het duister. En dan grijpt hij toch de leuning en gaat zonder stommelen op zijn tenen de trap op.

Juist, dit had hij verwacht. Onder de drempelkier van Meyer Jonathan’s woning staat een lichtstreep, de oude man is nog op. Hodl’s hand reikt naar de bel en zinkt

217