Bruiloft in Europa

mag ik haar niet, ik ben de laatste, - ik mag niet alles te niet doen wat al die anderen, vóór mij, hebben hooggehouden, daar heb ik het recht niet toe, dat is onmogelijk - onmogelijk.⁵ Hij hangt zich aan het woord, drukt het in zijn begrip, - het is onmogelijk om haar te trouwen en even onmogelijk om haar te misbruiken, het mag niet. Men moet blijven weten wat mag en niet mag.

‘Je had haar helemaal niet meer mogen opzoeken, na al wat er is gebeurd en wat je indertijd hebt gezegd!’ Op het onverwachtst overvalt hem zijn geweten met deze beschamende opmerking en weigert zonder pardon zich te laten sussen. Inderdaad is het hem nu onbegrijpelijk, dat hij des morgens zo haastig naar haar toe moest lopen, hij had zich toch niets daarvan voorgenomen. Hoe heeft hij het kunnen doen? Verontrust ziet hij opzij naar Roserl, - en dan worden al zijn verstandige en onverstandige gedachten overspoeld door de vloed van meegevoel, die naar haar uitstroomt. Ze staat zo hulpeloos geleund tegen de balustrade, haar armen hangen zo slap omlaag langs doorgebogen knie-en, dat Otto op hetzelfde moment naast haar staat en haar tegen zich aan neemt, - haar korte snik voelt hij sidderen door zijn eigen lichaam.

Zo staan ze, dicht aaneen, twee kleine mensen tussen de wijde hemel en de diep spreidende verschieten. Hun vermoeide hoofden buigen om troost tot elkander, maar er is geen troost. Zijn hand strijkt afwezig over haar haren, langzaam en langzamer, zijn vingers voelen het zachte haar en de ronding van haar kruin laat zich achter in zijn gebogen handpalm. Hij weet wel niet, dat hij haar zo als een klein meisje over het hoofd streelt, zijn ogen staren verweg in de wijde witlichte hemel. De lichtlijnen der stad trekken nog maar kinderachtige

211