Bruiloft in Europa

neden zowaar de stad voor ons geïllumineerd, ze hebben alle lichtjes aangestoken langs alle straten. Nu moet jij zeggen wat je ziet, kleintje. — Wat is die halve cirkel, ginds?’

‘Dat is de Ring.’ Roserl volgt gehoorzaam zijn wijzende vinger. ‘En daarachter heb je de Praterstern en hier vlakbij is natuurlijk de Grinzingerstrasse, — en daar? dat is de maan die in de Donau schijnt, maar verderop is de Reichsbrücke.’

‘Zo,’ zegt Otto, ‘dat is niet kwaad voor een geboren Hongaarse. Maar wat is nu dat rode lichtje, helemaal rechts?’

‘Het Westbahnhof ?’ twijfelt Roserl.

‘Neen, domme meid, dat zijn de lichtreclames van Korngross, — dat mocht je waarachtig wel weten.’ ‘Maar dat kan niet, die zijn immers reusachtig groot!’ ‘Ja, maar hiervandaan zijn ze miniem klein. En daarachter, helemaal in de diepte ligt de Luftbadgasse, die kun je natuurlijk niet zien. En daar horen we eigenlijk thuis, maar nu staan we lekker op de tinnen van mijn kasteel. - Lach eens meisje!’

‘Otto,’ Roserl strijkt verontschuldigend over de hand die om haar schouder ligt, ‘Otto ik kan niet zo gemakkelijk meer lachen, heus, ik geloof dat ik te oud ben geworden, te oud voor spelletjes. Ik kan niet goed meer meedoen, ik zie altijddoor dat het spelletjes zijn. Alle mensen moeten wel eens ophouden met spelen, denk ik, de een een beetje vroeger en de andere later. — Liefste, ik ben blij dat ik nog eens bij je mocht wezen, ik ben toch heel blij dat je me vanavond hebt meegenomen, - maar ik kan er geen spelletje meer van maken, ik voel veel te goed dat ik op de tinnen van een luchtkasteel sta.’

‘Dat is niet waar!’ roept Otto en fronst zijn wenkbrau-208