Bruiloft in Europa

paar droge sprietjes en mosplantjes, — maar zelfs een grafelijk paar kan in de Wienerwald een malle bui hebben, de nachtportier is een gemoedelijk man. Voorlopig brengt hij de gasten naar hun kamer, ontvangt zonder overdreven dankbaarheid een vijfschillingbiljet en wenst goedenacht.

‘Otto,’ zegt Roserl en ziet rond, ‘hoe kom je aan Schloss Cobenzl, - dat is toch veel en veel te duur!’

‘Voor deze ene keer niet, Rosamündchen, ik heb altijd al zo’n atavistisch gevoel gehad dat ik je mee naar mijn slot wilde voeren, ‘er hob das Mägdlein im Sattel,’-daarom ben ik er nu zeker zo blij met je op deze historische plek.⁵

‘Onzin!’ zegt Roserl en gooit haar mutsje op tafel. ‘Schloss Goblenz is geen historische plek, het is een hotel.’ ‘Graf Philipp von Cobenzl, dat was de grootvader van mijn grootmoeder, stichtte zijn Palais temidden van dit schone park en overleed er in 1810,’ leraart Otto. ‘Je kunt het zelfs in iedere Baedeker lezen. Ga mee, Frau Gemahlin, dan zullen we zien of hij een aardig puntje heeft uitgezócht.’

Door de balcondeuren strijkt de zoele nachtwind, het is een verrassing na de zomers-onbewogen atmosfeer van de Wienerwald. Otto is naar buiten gestapt en slaat twee handen om de balustrade. De hemel staat zeer hoog en blinkend wit van maneschijn boven de beboste hellingen, die aan zijn voeten verglijden tot de vlakte, waarin de stad ligt uitgebreid. Wijngaarden en korenvelden vormen de overgang, ze liggen in het witte maanlicht als donkere en helle vierkanten tegen de heuvels gespreid, het oog kan de late voetganger volgen langs hun rand. Otto buigt zich voorover, vlak beneden hem liggen de terrassen omzoomd met rode klimroos. ‘Die terrassen moeten nog uit Philipp’s tijd zijn,’ denkt 206