Bruiloft in Europa

‘Dit is toch een onzinnige wereld/ zegt Otto, als hij eindelijk, met Roserl in zijn arm, langs het kronkelweg je verder af daalt naar de zijweg. ‘Hier zit de nikker in een vreemd continent en wenst zich terug tussen zijn eigen mensen, - en over een paar weken moet ik daarginds verlangen naar datzelfde grasveldje waar hij zich zo melancholiek voelt. ⁵t Is finaal in de war, Rosamündchen, we hebben stuivertje-wisselen gespeeld en zijn allemaal tegelijk van onze plaatsen gelopen. Eigenlijk is er in de hele wereld nog maar één plaatsje voor me, - dicht tegen jou aan, lieverd.⁵

De schijnwerper voor het Schlosshotel Gobenzl is plotseling weer aangeflitst, hoewel de hallklok al half twaalf heeft gemeld na zijn zangerige Westminstermelodie. De nachtportier heeft zich naar het bordes gehaast en ziet van een discrete afstand hoe een allerliefste jonge vrouw door een rijzige Kavalier uit een grijze two-seater wordt getild. Als het vrouwtje voorzichtig is neergezet, schiet hij toe om de bagage in ontvangst te nemen. ‘Geen bagage/ zegt Otto von Wernizek. De portier trekt een wenkbrauw op. ‘Wat wenst mijnheer?’

‘Een mooie kamer aan de voorzij.’

Nu trekt de portier een tweede, zeer bedenkelijke wenkbrauw omhoog. ‘Maar dat gaat niet, mijnheer, alles bezet, Rotary Congress, mijnheer.’

‘Zo, gaan de Amerikanen tegenwoordig voor?’ vraagt Otto en richt zich op in zijn volle aristocratische lengte. De portier taxeert hem met een peinzend oog, hij ziet een grote kans dat deze landgenoot, blijkbaar en bonne fortune, meer zal afschuiven dan een krenterig Amerikaan; hotelportiers namelijk, zijn bekend met het feit dat royale Amerikanen slechts bestaan in het brein der blijspelschrijvers. Hij gaat de hall binnen en Otto wan-204