Bruiloft in Europa

tijd ergens beneden geparkeerd staat zonder toezicht. ‘We moeten naar huis,’ zegt hij en staat op uit de kring voor de tent, ‘hartelijk dank heren!’

‘Neen dat gaat niet,’ verklaart de Noor. ‘U hebt ons beste nummer nog niet gehoord, dat mag mevrouw beslist niet verzuimen. — Kom op Johnny, nu ben jij aan de beurt.’

De negerhalfbloed, die tot nu toe zonder een woord te zeggen, op zijn hurken naar het vuur heeft zitten kijken, legt gedwee zijn banjo tussen de knieën en preludeert; het haperend getokkel klinkt dun en weemoedig over het weitje. Dan zingt hij met zijn weke, wat hese bariton de langademige, wonderlijk melodieuze wijzen, waarvan Otto nooit begrepen heeft hoe men ze spirituals noemen kan. ‘Dat past hier niet,’ denkt Roserl, dat hoort niet bij een wei met margrieten en maneschijn, dat hoort bij water, een groot water,’ en dan zingt de jongen ook al het lied van de Swanee River. Eerst hebben er nog een paar meegezongen, dan vallen, een voor een, de vreemde stemmen af, ze passen niet, de klank vermengt zich niet met de andere klank. Alleen deze diepe, wat hese stem kan de neger liedjes zingen, - ze zoekt, vol heimwee, langs even geneuriede refreinen, en rijgt dan strofe na strofe en lied na lied aaneen tot een lang donker snoer. ‘He’s gone where the good niggers go,’ klaagt de stem, o, zonder sentimenteel te worden, ze klaagt omdat ze klagen moet, omdat ze verlangt naar iets dat verloren is: zo huilt een hond in de kennel, waar hij zit opgesloten. Het is zeer navrant de bijna-zwarte jongen, die toch zo Europees gekleed gaat in zijn polohemd en plusfour, bij de flikkeringen van het kampvuur te horen verlangen naar een hemels vaderland, in plaats van het aardse, dat hij niet meer kan vinden.

203