Bruiloft in Europa

wijken. Dus schudt hij zijn overhoosde jasje af, wist met twee zakdoeken over gezicht en haren, grijpt Maria de lampion uit handen en vangt de terugtocht aan. ‘Auf Wiedersehn/ zegt Maria beleefd als ze eindelijk met z’n drieën in de Luftbadgasse staan, ‘zie ik u misschien nog eens dezer dagen?’ - ‘Reken maar/ keft Haymaker, ‘morgen lig ik met een pestilente infectie in het ziekenhuis. Maar al blijf ik gezond, - die violist van u mogen ze hier in Wenen houden, ik neem geen maniak in mijn orkest, al was het de grootste artist van de wereld.’ - ‘Dat vreesde ik al/ zegt Maria. ‘U komt van Cleveland, nietwaar?’ Haymaker ziet haar onderzoekend aan, maar aangezien men met een dame geen ruzie maakt, buigt hij haastig en verwijdert zich met mr. Hun ter, die niet eens zijn hoed heeft af genomen.

‘Als ze nu aan de Stiege maar een paar blauwe schenen halen/ wenst Maria wraakzuchtig. Maar dan staat ze wel vijf minuten lang heel stil in de lauwe avond en ziet omhoog naar de sterrenhemel, die zelfs vanuit deze stadskloof nog zichtbaar is. Sterren zijn zeer hoog en zeer onbereikbaar, Maria voelt zich klein. Als ze lang genoeg omhoog heeft gezien treft haar de merkwaardige gedachte: ‘misschien heeft Paul Wolük toch gelijk.’