Bruiloft in Europa

hem de eerste Sonatinesatze liet spelen. Hij heeft die liefde trouw bewaard, zelfs door de beproeving van de gearrangeerde ‘Klassische Stücke’ heen, die hij moest spelen wijl men Mozart zo ‘kinderlijk’ vond. Kinderlijk? ja zoals de onnozele kinderen om Gods troon kinderlijk zijn, ontdaan van elke zwaarte, dalend en stijgend, wemelend en stralend in hemels licht. Paul Wo-lük speelt het Adagio uit het a-dur concert, maar niet voor het publiek en niet eens voor zichzelf, - hij speelt alleen omdat de muziek wil voortvloeien, zich wil uitgieten van toon tot toon.

Maria Ritter geneert zich niet dat ze schreit van geluk, ze laat haar tranen lopen, glimlacht met natte wangen en denkt aan zakdoek noch poeder dons. Dit is wel werkelijk en waarachtig muziek, ze ziet naar de vele gelukkige gezichten om zich heen en voelt troostrijk, dat zolang zulke muziek bestaat en mensen zó musiceren, haar geliefde wereld niet kan vergaan.

Nu opent Paul Wolük de ogen, zijn wang laat de viool los. Het applaus zet in, zwelt aan, groeit tot een storm van uitingsdrift. Maria grijpt Paul’s hand met de strijkstok, en Va ter Hodl begint dankbaar te berichten hoe buitengewoon hij dit heeft gevonden. Maar nu is Paul Wolük toch wezenlijk en onmiskenbaar tot zichzelf gekomen. Hij overziet de schare lawaaimakende burgermensen, - wat is dat? hoe komt hij hier zo te staan? - een pijnlijke siddering trekt over zijn bleek gezicht, dan fronst hij zijn wenkbrauwen. Hij bergt haastig zijn viool in de kist en springt opzij van het podium af.

‘Laat je toch bedanken, domme jongen!’ roept Maria hem toe, maar hij dringt zich tussen de nog luid applaudisserende mensen heen.

Daar staat hij plotseling voor een onwrikbaar stootblok.

193