Bruiloft in Europa

cuur op de brandende lampions loopt te passen, dat is alles.

Vijf minuten later komen ze de trap weer af, ze moesten blijkbaar bij de Jonathans zijn, want Daniël loopt tussen hen in naar beneden.

Op hetzelfde ogenblik verschijnt Josefine met de ontvoerde vioolkist; achter de mannen aan dringt ze vooruit tot aan het podium maar daar blijft ze stokstijf staan en staart met grote ogen naar de vreemden, die zich met Daniël Jonathan verder hun weg banen door de Hausflur. ^£Goeie genade,⁵ fluistert Josefine en trekt Maria Ritter aan haar rok. Maria buigt zich omlaag.

‘Wat is er aan de hand?⁵ - ‘Daar wordt er een opgebracht,⁵ stottert Josefine, ‘die jodenjongen van drie hoog.⁵

‘Je bent stapel, mens!⁵ lacht Maria, ‘je hebt ⁵m om, ^ hoe kom je daarbij?⁵ - ‘Sst,⁵ doet Josefine en haar angstig gezicht dooft subiet Maria⁵s vrolijkheid - ‘ik heb het zelf gezien, - kijkt u maar: een loopt er voor en een achter, zo kun je zijn handen niet zien, maar ik zag het terwijl ik achter ze liep, - hij heeft boeien om.’ ‘Jezus Maria,⁵ fluistert de oude dame, ‘wat zullen we nu beleven?⁵ en tuurt in de rossige schemer van de Hausflur. Ook anderen schijnen iets gemerkt te hebben, er is bedwongen opwinding in de groep die met Johannes Junior vooruitdringt naar de deur, waar de drie mensen zijn verdwenen. Het nietsvermoedend mandoline-ensemble speelt echter vol animo verder en de oude Hodl slaat vurig de maat met zijn voet, dit is dan ook zijn meest geliefde wals, hij heeft die al gedanst op zijn groene bruiloft.

De schone blaue Donau stroomt opgewekt voort, maar de paartjes die straks zo plezierig op het trottoir voorbij de Hoftor draaiden, zijn stil blijven staan. Dan is 190