Bruiloft in Europa

oude dame het de geliefde aria’s toezingt. Er zijn kenners onder, die haar nog in haar goede tijd hebben gehoord, - als ze hun ogen dichtdoen is er niet eens zo’n heel groot verschil met vroeger, — ze luisteren naar hun schone herinneringen en applaudisseren enthousiast van dankbaarheid, ’t Is ook geen kleinigheid dat Maria Ritter daar staat te zingen in hun midden, Maria Ritter die als een gewoon mens feestviert met de hele buurt mee.

En ook Maria is gelukkig, ach, nog eenmaal volmaakt en onbeschrijfelijk gelukkig. Sinds jaren heeft ze dit niet meer genoten, deze aanhankelijke, toegewijde aandacht waaraan ze zichzelf met al wat in haar is, mag geven. En als na Rosine’s grote aria het applaus maar niet wil bedaren, en ze, als vroeger na haar schoonste triomfen, met twee uitgestoken armen blijft staan en wijst dat dit haar te machtig is, dat zij zichzelf tot tranen toe geroerd en dankbaar voelt, dan grijpt een ware geestdrift de Luftbadgasse en het gejuich neemt geen einde, tot Johannes Junior, de stilzwijgend aangewezen ceremoniemeester, alweer een kleine Resi op het podium zet. Het is Herr Bergmann’s oudste en nu luistert men kalmgeworden, met toegeeflijkheid naar het kinderstemmetje, dat na Maria’s prestaties aandoet als het kunsteloos geblaat van een lief lammetje.

Herr Bergmann heeft een vers gemaakt op de wijze van het Kaiserlied, waaraan hij nog steeds zijn hart heeft verpand, (indertijd werd hij af gekeurd voor de velddienst). Hij is vooral trots op zijn laatste couplet, dat hem zoveel hoofdbreken heeft gekost; de kleine Resi zingt het een tikje vals maar met kinderlijke overtuiging:

Gott erhaltf euch, lieben Leute Wohl noch manches, manches Jahr₃

187