Bruiloft in Europa

Natuurlijk speelt Paul Wolük piano en zelfs nog iets beter dan men het van een violist verwachten zou, Maria heeft zich niet vergist. Hoe het haar is gelukt de jongen mee te krijgen uit zijn achterhuis, is haar zelf niet recht duidelijk. Wel ziet zij niets bijzonders in een spontane ar tis ten vriendschap, zoals er dagelijks gesloten worden in elk kunstenaarsmilieu ter wereld, maar dat dit schuwe kind zich zo gedwee, zonder een woord van verzet, liet meenemen toen ze hem kwam afhalen, is niets minder dan een mirakel. - Zij weet ook niet dat de witte kat ligt te jongen onder Pauls divan al sinds zes uur in de namiddag.

Nu is het over tienen en sedert acht uur is de bruiloft stijgende naar zijn hoogtpunt. De lampions schijnen juist voldoende van hun exotisch licht over de groene guirlanden om de Hausflur te veranderen in een intieme feestzaal, waar men elkaar niet al te zeer behoeft te onderscheiden om zich gezamenlijk aanwezig te weten. De feestelijke sfeer bindt de honderdkoppige familie tot een enkele vaagbewuste ondeelbaarheid, de trillingen van emotie en plezier zetten zich ongehinderd voort van persoon tot persoon, men knikt elkander toe, wrijft zich somwijlen van pret tegen zijn naaste buurman en pinkt dan weer een traan weg zonder te vragen wie het ziet. Het feest behoort aan allen, iedereen werkt toegewijd mee en doet het zijne. Vader en Moeder Hodl vormen het natuurlijke middelpunt, ze zijn aanwezig en iedereen kan daar zijn genoegen aan beleven. Als een vorstenpaar zetelen ze in hun versierde stoelen bovenop

185