Bruiloft in Europa

scholen tussen een groep lage acaia’s.

Het is een onveilige plaats voor een jonge vrouw die zich wil voorbereiden tot een verstandig gesprek, want de golven honingzoete bedwelming die uit de acacia’s stromen, drijven aan uit een wereld welke geen enkel verband houdt met menselijk redeneervermogen maar Roserl heeft onvoorzichtigerwijze dit geurig hoekje verkozen, omdat ze hier uitzicht heeft op het parkhek zonder zelf gezien te worden.

Feitelijk is het onnodig dat ze Otto nog spreekt, want ze weet nu wel heel zeker dat ze niet met hem mee zal gaan, vanavond niet en geen enkele avond van deze week. Maar ze wil hem toch zeggen waarom, en niet zo maar wegblijven, - hem niet hier laten staan en wachten, misschien tot laat in de avond, - dat is een onmogelijke gedachte, - ten slotte houdt hij blijkbaar nog altijd een beetje van haar. Nu zit ze dus in haar bebloe-semde observatiepost en wacht tot ze hem zal zien. Het is gemakkelijker hem te ontmoeten als ze hem vooruit heeft zien naderkomen, zijn stap, zijn houding, zijn opgewekt gezicht al in zich heeft opgenomen, - ze herinnert zich haar zwakheid van deze morgen toen hij plotseling voor haar stond.

Maar hij komt niet. Haar handen met het zijden prulletje liggen al lang werkeloos in haar schoot, de klok heeft half tien geslagen, wel tien minuten geleden, en nog is hij niet in zicht. Roserl haalt diep adem, - nu is het helemaal goed dat ze niet aan het parkhek wacht. Doch tegelijk drukt de teleurstelling dof op haar hart, dat deze nalatigheid niet kon verwachten. De zwaarte van het vele dat ze hem deze avond zeggen, uitleggen wilde, opdat hij haar begrijpen en verontschuldigen zou, moet ze nu ongezegd in zichzelf blijven dragen. Het is zo wel heel moeilijk om op te staan en naar huis te gaan, -182