Bruiloft in Europa

doen en ervoor rinkelen met de rammelaar, - dat zijn maar spelletjes voor ongebruikte ogenblikken. Roserl ziet op dit moment haar vrijgevigheid, haar aandragen van geschenkjes en luxe-kleertjes precies voor wat het is,

— een pose, een vermomming van haar eigenlijke harte wens om ook zo, net als Frau Bergmann, kinderen te hebben, echte kinderen van vlees en bloed, ze te baren, te omvatten met twee armen, te voeden met zichzelf uur na uur, ja en des nachts als iedereen slaapt, te liggen luisteren om hun kleine geluidjes op te vangen, en ze te geven wat ze nodig hebben.

‘Morgenochtend mag het proberen te drinken,⁵ belooft de juffrouw, ‘laat uw man het vannacht maar vast een lepeltje lauw water voeren,⁵ en die doodnuchtere woorden omringen in RoserPs hart het echtpaar Bergmann met een sfeer van vertedering. Ja, zo gaat dat natuurlijk:

— de vrouw hoort het kindje, dat zo’n heel zacht kreun-tje geeft, ze stoot voorzichtig de slapende man aan en die is wel doezelig na een dag van afmattend vervelend werk, maar hij staat toch heel gewillig op en warmt, staande in zijn gekreukelde nachtgoed het lepeltje water dat hij dan voorzichtig in het kleine mondje vloeien laat, - bij het nachtlampje ziet de vrouw het gebeuren, ze glimlacht...

‘Nu ga ik gauw naar beneden,⁵ zegt Roserl, het wordt te moeilijk om nog langer rustig en opgewekt op kraamvisite te blijven. Haastig gaat ze naar de deur, maar dan komt ze toch nog even terug om de baker het haar toekomende tweeschillingstuk in de hand te drukken. Natuurlijk kan Roserl nu niet meer naar beneden gaan in de drukte van de gouden bruiloft, die vlagen roezemoezig lawaai omhoog stuwt. Ze zal wel wat te eten krijgen, - straks als ze in het Kaffeehaus haar krant gaat lezen, zal ze wel een paar broodjes vragen 180