Bruiloft in Europa

voelt staan op de plaats waar de donkere, ook haar bewegende krachten zich uiten in hun volle potentie? Ze weet niet meer dat ze eigenlijk zeer onbescheiden en indringerig staat in het midden van die kraamkamer. Ze ziet de brede rug van de juffrouw, die zich overbuigt, ziet de forse benen geplant op het bedkleed, ziet de rustige aandacht waarmee de handen hun werk doen. Het is alles noodzakelijk, niets gebeurt hier zomaar om genoegen of conventie. En opeens grijpt ze naar zichzelf, haar handen glijden langs haar lichaam, langs het zijden jumpertje en de goedzittende rok, haar welvende vaste borsten, haar slanke stevige dijen, god, wat is ze leeg en hol met haar ongebruikte organen, met haar goedverzorgd uiterlijk waarbinnen niets mag groeien.

Nu heeft Frau Bergmann even gekreund, - ze verontschuldigt zich al, - het is niets hoor, - misschien wat naweeën. ‘Mag ik nu nog even de kleine in bed?’ vraagt ze de baker die alweer haar handen gaat wassen. ‘Welja,’ zegt deze, ‘laat de juffrouw u het kind maar even aangeven.’ En dan neemt Roserl heel, heel voorzichtig het warme hoopje uit de wieg en legt het in de arm en tegen de wang van de moeder, die geelbleek en oud afsteekt tegen het bloesemgave roze huidje. Maar de beweging waarmee Frau Bergmann het kindje heeft aangenomen, die zelfverzekerde beweging van bezit en bescherming is niet oud, die is eeuwig jong, de alomvattende beweging van het vastbesloten moederdier en de tedere mensenmoeder beide.

Roserl wendt zich af, nu wil ze weg, - het geeft niet of men dit aanziet en zich suggereert, dat men zich verheugt om de blijdschap van een moeder. Het geeft alles niet, al mag men dan later het kindje wel eens lenen voor een uurtje waarin men het zijn luiers mag aan

*79