Bruiloft in Europa

daar plotseling aanwezig is als een geschenk.

‘Kom/ zegt de kraamverzorgster, ‘nu moeten we mevrouw helpen’, ze slaat de deken terug en ziet om of Roserl zal gaan.

Nu moet Roserl dus gaan, het is alleen de vraag of ze kan gaan. Adembeklemmend als nooit tevoren grijpt haar op dit ogenblik het donkere mysterie der voortplanting. O neen, een kind is geen geschenk. De kamer is plotseling veranderd, het is niet meer de blijde lichte omgeving van een slapend zuigelingetje, dat daar ligt alsof het in zijn witte wiegje uit de hemel is opgevangen, - het is de plaats waar in pijnen een nieuw mens werd geboren, de kraamkamer. Het bed onder de opgeslagen deken drijft een doordringende, haast dierlijke walm uit, - bloed en zweet hebben hier hun werk gedaan, hier is geleden en gezwoegd, hier hebben spieren gekrampt en gebaard, zich voegende onder de blinde overmacht der natuur, die naar het enig mogelijke doel dreef. De reuk van driftige inspanning hangt nog zwaar boven het kraambed waarover de verzorgster zich nu toegewijd buigt.

En toch is het maar Frau Bergmann die daar ligt, het eenvoudige moedertje van zes kinderen en de pretentieloze bedgenote van de bleke Herr Bergmann, die zo secuur zijn procuratiebaantje vervult, - dagelijks liggen duizenden vrouwen terneer zoals zij en willen verdragen wat verdragen moet worden. Het is een doodgewone gebeurtenis, een zeer normaal, statistisch geregistreerd verschijnsel, - wat is dan de oorzaak dat Roserl met zulk een grenzeloze eerbied de slapliggende hand van Frau Bergmann in de hare moet nemen en zachtjes moet drukken? Hoe komt het dat ze deze kamer, waar de reuk van geprikkelde menselijke organen de lucht doortrekt, niet verlaten kan, zich gebonden 178