Bruiloft in Europa

gelukkige, vermoeide stem van een gezonde kraamvrouw, het kan nog wel even, niet juffrouw?’ en de kraamverzorgster, die omstandig haar handen staat te wassen, knikt minzaam toestemmend.

Waarom vat Roserl niet de uitgestoken hand van Frau Bergmann maar buigt ze zich het allereerst over het wiegje met de pasgeborene? Frau Bergmann begrijpt er wel iets van, - Roserl is al zesentwintig en dol op kinderen.

‘Aardig hè?’ zegt de dikke kraamverzorgster, die vanzelfsprekend pocht op elk wichtje dat ze bakeren mag, mits het niet al te zeer beneden de minimumeisen blijft. ‘Een allerliefst snuitje en haast niet rood.’

Ach, Roserl ziet niet eens of de zuigeling een graadje meer of minder rood is. Dit is nu de derde die ze hier bij Frau Bergmann geboren ziet worden en iedermaal is het een schouwspel dat haar roert tot in de fijnste vezelen van haar vrouwelijk wezen. Wat de oorzaak is van haar overgegeven opgaan in elk hulpeloos beweginkje der kleine handjes, ieder spiertrekkinkje op het weke zuigelingengezichtje, daarnaar vraagt ze zich niet, maar als het kleine rode tongetje onverwachts een trillend veegje geeft langs glimmendvochtige lipjes, stijgt haar een warme traan naar de ogen, die ze tersluiks af vegen moet. Ze steekt haar wijsvinger in het knuistje van de baby en als ze de aanraking voelt van het plotseling willende, zich vastgrijpende vuistje, loopt haar een rilling over de leden, een tweede traan staat heet in haar ooghoeken, dan buigt Roserl verder over de wieg en een paar warme droppels vallen op het roze satijnen dekentje.

De baker heeft het gezien, ze zegt: ‘U hebt zeker geen kinderen, mevrouw?⁵ Frau Bergmann haast zich te antwoorden: ^eDe juffrouw is niet getrouwd.’

175