Bruiloft in Europa

maar dat grootmoeder heeft gevraagd of ze beneden mee komt eten, maar zorg dat je haar niet misloopt, anders komt ze voor niemendal de trappen op.’ En zo wordt Roserl dus halverwege de Luftbadgasse al ontvangen door de jongste Resi, die twee armpjes om haar knieën slaat en haar het voortgaan belet.

‘Roserl, Roserl, - we hebben weer een kind gekregen!’ juicht het meisje en springt op en neer voor Roserls voeten. Het is een smal donker deerntje, begiftigd met alle vief heid van de stammoeder. ‘Nu is het eindelijk een jongen, hoor, - Grootvader zegt dat we er erg lang over hebben gedaan maar dat het nu ook een echt meesterstuk is geworden.’

‘Goed zo,’ zegt Roserl, ‘dat zullen we dan eens dadelijk gaan bekijken.’ - ‘Maar dan moet je alle trappen op en af, en Grossmutter heeft gevraagd of je met de bruiloft komt meeëten!’ - ‘Schnick-schnock!’ vindt Roserl, ‘ik moet toch zeker eerst kijken hoe het broertje in de nieuwe wieg ligt!’ - ‘Ja, dat is waar, het ligt er zo beeldig, nog mooier dan het Kerstkindje in Ma-riahilf.’ - ‘Zie je wel, dat moet een mens dan toch gezien hebben,’ zegt Roserl, ‘ga maar mee, misschien mag je het ook nog wel een zoentje geven.’

En zo stappen de grote Roserl en de kleine Resi gearmd door de groengemaakte ingangspoort, tippen voorzichtig door de lege Hausflur, vlug voorbij de woonkamer, waar alles wat mee is blijven eten al aan tafel zit, en tikken even later met een bescheiden klopje aan de slaapkamer der Bergmanns. De baker kijkt voorzichtig om een hoekje, dan schudt ze haar hoofd: ‘neen, kinderen kan ik hier niet gebruiken’ en de kleine Resi zet zich gelaten neer in het portaal, maar Roserl is al door de deur geglipt.

‘Kom maar gauw kijken,⁵ zegt Frau Bergmann met de 174