Bruiloft in Europa

Otto hem een klein knipoogje, - hoe vaak heeft hij hier staan spieden naar de uitgang van Korngross. Nu loopt hij op klaarlichte dag gearmd en wel met Roserl voorbij de oude heer, het is een grote vooruitgang en hoewel hij nog niet weet waarheen die hem voeren zal, is ze op dit moment buitengemeen verblijdend. In het steegje naast de kerk moet hij zelfs even stilstaan en zijn blijdschap uiting geven door een plotselinge kus achter Roserl’s linkeroor, en als ze hem verward en vragend aanziet, zegt hij: ‘Sorry schat, dit was de eerste na drie jaar, ik kon het niet langer uithouden.⁵ Hij heeft haar arm tegen zijn borst gedrukt en voelt zich jong, wereldveroverend jong, vol van nog onbekende maar bereikbare mogelijkheden.

‘Stop!⁵ zegt hij als ze het Esterhazyparkje passeren, ‘laat zien, het is tien voor halfacht, ik heb nog vijf minuten om met je af te spreken voor vanavond. Kom mee hierheen,’ en met zijn arm vast om de hare stuurt hij haar licht tegenstrevende stappen tot binnen het parkhek.

‘Je sleept me mee of ik je wettig toebehoor,⁵ zegt Roserl. ‘Lak aan de wettigheid, je behoort me toe!’ en Otto laat zijn lachende, overmoedige, tedere blik diep wegzinken in Roserl’s 9gen. ‘Zeg maar of ik je vanavond om halftien hier kan treffen.’

‘En je was bezet vanavond?’

‘Dat dacht ik straks wel’ zegt Otto, ‘maar dat is niet meer zo. Lieverd, ik kan je in vijf minuten toch niet alles vertellen. Ik dacht dat ik tante Paula en Lili vanavond geen moment alleen zou kunnen laten en dat ik ook beter deed daar in huis te blijven slapen, -maar dat hoeft nu niet meer. - Als ik wil, ben ik om half tien vrij, dan kunnen we gaan waar we willen -als jij wilt Rosamündchen, zal ik je hier om halftien

171