Bruiloft in Europa

op wachten?’

Het is een verwarrende maar ontzaglijk gelukbrengende emotie, die hem de laatste woorden met ongewoon hese en stokkende stem doet uitbrengen. Verwonderlijk, niet-te-begrijpen, hoe dit alles zo anders, zo van iedere voormalige ondervinding verschillend kan zijn. Hij slikt en klemt zijn tanden opeen, hij kan niet nog eens vragen, nu moet Roserl maar antwoord geven.

Hij heeft haar arm losgelaten en voelt verschrikt dat zijn knieën beven, - wat is dat? dit kent hij niet. Roserl heeft zich afgewend en blijft roerloos, hij staat nu alleen met zichzelf, zijn armen hangen slap, hij wacht en voelt het vreemde onbedwingbare beven in zijn leden en voelt zijn hart kloppen met diepe lange slagen.

‘Je vijf minuten zijn om, Otto.’ Het wilde grappig klinken, maar als ze hem aanziet, ontspoort haar stem in een gefluisterd: ‘Ach God...’ Dan vouwt ze haar twee handen om zijn arm: ‘ - ik weet het niet, — ik ben geen achttien meer, ik weet niet meer wat ik wil, — en toch hou ik nog zoveel van je, - veel te veel, - maar als ik om halftien niet hier ben, moet je me verder met rust laten, niet meer aan de zaak opwachten, - alsjeblieft.’

Even later is het rode mutsje weggedoken langs de stenen treden van de Luftbadgasse. Otto glimlacht peinzend naar de balustrade waarachter het is afgedaald in het ledige.

17a