Bruiloft in Europa

van omgeving en sfeer. Twee boerenvrouwen, zo van de Naschmarkt, hebben haar draagkorven in de middengang geparkeerd en bidden een paar weesgegroetjes. ‘Moet de koe kalven of bidden ze voor een ongelovige zoon?’ vraagt Otto zich af, maar het doet er eigenlijk niet toe, ze bidden in een zo volkomen geloof en overgave dat men er tranen bij in de ogen kan krijgen.

Daar schuift van achter een altaar de eeuwige zwerver naar voren, zijn handen rusten op de knoestige stok, waarop zijnsgelijken hebben gesteund vanaf Kaïns eerste zwerftocht. Zijn ogen zijn roodbelopen, zijn dunne baard hangt grauw neer langs vette vodden, stilstaand bestaart hij met knikkend hoofd het schaarsverlicht altaar, dan sjokt hij verder, zijn stok voor zich uit. Een geaffaireerde koster snuit de rij kaarsen voor een Piëta en schiet dan langs Otto de sacristie binnen, een weldoende leegte achterlatend. Van het orgel dreunt een enkele langaangehouden toon, zeker schikt de organist zijn muziek voor de volgende dienst, die diepe orgeltoon vult de kerk met trilling nog lang nadat ze heeft uitgeklonken.

Otto soest weg in een aangename gedachtenleegheid, achter en voor dit ogenblik bestaat nu niets meer, geen zorgen en moeilijkheden, geen verwachtingen of verlangens. Zijn twee handen liggen roerloos op zijn knie-en tegen de grijs wollen stof van zijn pantalon, plotseling worden ze vreemde voorwerpen, ze zijn geen deel meer van hemzelf. ‘Dadelijk val ik in slaap,⁵ denkt hij nog, - maar neen dat is het niet, hij ziet de dingen even helder als zoëven. Langzaam gaan zijn ogen over de kerkruimte.

En dan ziet hij dat Lili is binnengekomen en langs het middenpad loopt, Lili, zijn eigen nicht Lili, die hij straks 168