Bruiloft in Europa

langzaam terugkeert in de werkelijkheid van zijn mislukkende eerste vacantiedag.

‘Moet ik haar opgeven?’ Dit is het eerste wat hij zich vraagt, maar meteen weet hij al dat dit een onzinnige vraag is. Zolang hij hier in Wenen in haar nabijheid is, zal hij haar willen zien en spreken, haar in zijn armen willen nemen. Wat daarna komt, wel dat komt nu eenmaal daarna, dit is pas de eerste van de zes kostbare dagen die voor hem liggen. Natuurlijk zal hij haar nog zien en spreken en stellig haar in zijn armen nemen... Die gedachte is wonderlijk stimulerend, ze drijft zijn bloed warm en ruisend door zijn lichaam... ach wat, het is heel begrijpelijk dat ze hem niet te woord kan staan als ze in haar werk zit, maar zó is ze niet van hem af, hij zal haar om zeven uur opwachten. Hij kan haar inderdaad ook beter mondeling uitleggen waarom hij haar vanavond niet mee naar buiten kan nemen, zoals hij zo graag zou willen, waarom hij bij tante Paula en Lili moet blijven. Ja, want vanavond kan hij de vrouwen onmogelijk alleen laten, - die professor had gelijk, ze moeten omzichtig in het goede spoor worden teruggebracht.

De herinnering aan het bezoek van de grote zenuwarts geeft hem een gevoel van voldaanheid, dit heeft hij dan tenminste al zover gekregen en daarbij was die brave man niet half zo veeleisend als hij zich had voorgesteld. Het resultaat van het onderzoek is goddank hoopvoller dan hij verwachtte. Wel zal tante Paula nooit meer iets anders dan een gewoon, wat zwak oud dametje kunnen worden, maar Lili is zeker volkomen te helpen, de prof zal zijn beste assistent haar behandeling opdragen. ‘Ze moet zich weer leren aanpassen,⁵ heeft hij gezegd, ‘is er geen werk of sociale bezigheid waarin ze vroeger belang heeft gesteld?’ Maar Otto kon zich

165