Bruiloft in Europa

Hij weet wel niet wat hij daarginds gaat doen, doch dat hij gaat, is zeker.

Maar aan de Margaretengürtel komt hij tot een gedwongen stilstand. Het verkeer is er stopgezet want het overblijfsel van het Bundesheer maakt weer eens een representatieve wandeling door de stad, met vliegende vanen en zoveel mogelijk Militârmusik. Voor de eerste tien minuten is er geen denken aan doorkomen. Daniël moet dus tussen het volk blijven staan, van de overzij gescheiden door een bewegende muur van grijze uniformen, waarboven de rijen gebruinde profielen onder de eenvormige staalhelmen met het eikenblad, volkomen stereotiep aandoen, nu ze alle menselijke uitdruk-kingsverschil hebben verloren. De gewone burgers langs de weg kijken ook niet naar die gezichten, dat is te vermoeiend, ze wijzen elkaar de kanonnen en mitrailleurs en de pralende kolonel op zijn schimmel.

DaniëFs ogen hebben zich allang afgewend, maar zijn voeten willen verder, hij staat met moeite stil tussen een groep arbeiders, die mopperend afwachten tot de militaire demonstratie voorbij zal zijn. Hij kijkt eens om, - is er geen andere weg? -

Daar ziet hij achter zich aan de huizenrij, een nette, pas geplaatste publieke telefooncel, blinkend van aluminium verf en uitnodigend leeg, met een leren zitbankje tussen vier glazen wanden. Die cellen zijn een mislukte speculatie van de Gemeente Wenen, welke toch kon weten dat men in deze stad niet met de groschen gooit, maar wat probeert een bedrijfsleider al niet, wanneer de inkomsten van zijn dienst weigeren omhoog te gaan? Voorlopig wachten op velerlei straathoeken de nieuwe telefooncellen en alleen op een enkel punt in de binnenstad trekken ze behoorlijk klandizie.

Deze cel heeft echter onmiddellijk DaniëFs belangstel-160