Bruiloft in Europa

meteen vraagt hij wat hij al die tijd al wilde vragen, de vraag die op dit ogenblik alle andere te boven gaat: ‘Wat denkt u dan wel van onze kring, — van Julius?’ Ladislaus legt de papiersnijder, waarmee hij tot dusver achteloos heeft zitten spelen, netjes in de lengte neer op de pennebak. ‘Ga maar weer zitten, vriend, nu ben je pas waar je wezen moet. Vertel jij mij nu maar wat je er zelf van denkt, - want eerlijk gezegd heb ik nog maar niet de moeite genomen om over jullie zaakje na te denken.’

Daniël staat nog waar hij gestaan heeft, maar de boeken heeft hij toch weer op tafel gelegd. ‘Luister Ladislaus, ik durf het jou wel te zeggen, - jij bent Julius niet - maar ik voel me in die kring als een muis in de val, ik ben er ingetippeld en kan er niet meer uit. Natuurlijk weet ik heel goed waarom we begonnen zijn, - omdat we Walter voor onze ogen hebben zien stuksmijten tegen de stenen, en nu blijven we bij elkaar om Fritz Weissenstein en om god-weet-wat er nog meer gebeuren zal. - Maar ik zie geen eind, - er is geen einde voor we elkaar stuk voor stuk hebben af gemaakt.’ ‘En die het langst leeft, erft alles,’ zegt Ladislaus, — ‘dat zal Julius dan wel zijn. - Mijn waarde, ik begrijp je perikelen, maar mij zijn ze niet belangrijk. Wat jullie daar uitgehaald hebben, is niet meer dan een spelletje, - jullie zijn pubers, die nog altijd rovertje willen spelen, stel je dus maar niet voor dat iemand of iets daar nut van hebben kan. Neen Jonathan,’ - Ladislaus is opgestaan en Daniël’s ogen richten zich wijdopen op zijn gezicht, want het is een andere, onbekende Ladislaus, een sterke, zich zelf bewuste ziel die schijnt door dat uitgeteerde Mongoolse mensenmasker. ‘Jonathan, ik ben ook niet bang om slachtoffers te maken, honderden als ’t moet; - als ’t moet, versta je, - om

*53