Bruiloft in Europa

het hoofd van Daniël onder zijn handen en zijn ganse ziel dwingt Gods zegen op dat geliefde hoofd neer, -het is immers toegestaan om eigen woorden aan de vormelijke zegen toe te voegen en hij bidt: - Niet voor mij Almachtige, niet voor uw falende dienaar, maar voor hemzelf, voor het kind zelf en voor Uw volk, He-re, red hem, voer hem langs Uw weg in de gerechtig-: heid.’ En dan spreekt hij de plechtige priesterzegen, die hij, geboren uit de stam der hogepriesters, gerechtigd is te geven, er is weer klank in zijn stem als hij hardop de kostbare, sacramentele woorden uitspreekt. T)e Here zegene en behoede u, Hij doe Zijn aanschijn over u lichten en schenke u genade, de Here wende u Zijn aangezicht toe en geve u vrede.’

Dieper buigt zich Daniël’s hoofd onder de zegenende handen, - hoe vaak hebben ze zo gelegen en hoe dankbaar heeft hij steeds de liefde van de oude man voelen neerdalen in zijn wezen, ook nog toen hij al lang het geloof der vaderen had verworpen. Maar nu zou hij kunnen schreeuwen van angst terwijl die stroom van tederheid over hem gaat, het is hem of hij daar staat als een dubbel, een in tweeën gespleten wezen, waarvan de ene helft jammert en smeekt om de zegening, - de andere zich verzet en zou willen vluchten. De oude man voelt zijn handen wegglijden van Daniël’s hoofd, het heeft zich teruggetrokken.

‘Nu ga ik maar, Grootvader. Misschien ben ik vanavond toch wel thuis.’ En dan sluit de deur zich achter Daniël. Meyer Jonathan staart nog lang in de vierhoek van het deurpaneel.

Om kwart voor vijven staat Daniël weer op het pleintje voor de Matteottihof, dat nog hetzelfde aspect biedt als des morgens, alleen is het nu voor deze dag de laat-148