Bruiloft in Europa

groet minzaam naar alle zijden en verlaat, voorafgegaan door de oudste zoon het vertrek. Bukkend schuift hij zijn cylinder veilig onder Hodl’s deurpost door, de ondergeschikte beambte met de bolhoed, die het groene saai in de plooien heeft gevouwen, verdwijnt achter hem aan zonder groet, - hij is blijkbaar alleen belast met de figuratie.

Als de gemeenteauto zich toeterend in gang heeft gezet, zien Hodl Junior en de meesterknecht elkaar vragend aan, dan halen ze hun schouders op en gaan weer naar binnen. Daar heeft vader Hodl de enveloppe opengescheurd, - ze bevat een biljet van honderd schilling.

‘Wel verdraaid,’ zegt hij tegen de pastoor, ‘daar sturen ze me mijn eigen belastingcenten terug.’

Maar Mijnheer Pastoor is een rechtvaardig man. ‘Och, ik heb wel eens meer zo iets meegemaakt bij een gouden bruiloft, — een paar arme mensen kunnen dat geld best gebruiken. Vroeger stuurde de keizer ook een douceurtje, met zijn gelukwensen, aan de behoeftige gouden bruidsparen, — ’t is aan de ene kant wel aardig dat de Gemeente een goede gewoonte in stand houdt. — Maar of u, mijnheer Hodl, indertijd in de termen zou zijn gevallen, dat is een andere kwestie.’

‘Inderdaad,’ zegt Hodl, ‘het is ook makkelijker voor de administratie om het maar bij iedereen thuis te stu^ ren. - Doet u mij een genoegen Eerwaarde, en neemt u dat geld mee voor uw armen, dan weet ik zeker dat het tot zijn bestemming komt.’

‘Maar met het allergrootste genoegen!’ Mijnheer Pastoor lacht over zijn hele gezicht, hij heeft de gave om op uiterst voldoeningwekkende wijze aan te nemen wat hem wordt gepresenteerd. Zijn kerk heeft nooit gebrek aan bloemen, zijn armen lijden niet meer honger

133