Bruiloft in Europa

hannes Hodl en Maria Theresia Moller⁵, aan het gouden paar wordt overhandigd.

‘Dat is buitengewoon/ verklaart Hodl, ‘daarop had ik niet gerekend.’ Hij schudt beide afgezanten der Gemeente stevig de hand, hij is in het algemeen niet bijster tevreden met het gemeentebeheer, maar dit is werkelijk aardig. De jonge Maria komt al aandragen met stoelen, maar de lange heer wenkt haar minzaam weg. ‘Neen jongedame, we zullen niet gaan zitten, we hebben helaas geen tijd. Wij moeten deze middag nog zeven van dergelijke bezoeken afleggen.⁵ Maria staat er beteuterd van en vader Hodl schuift zijn koker met de elitesigaren gekrenkt terug in zijn borstzak.

‘Maar een glas wijn neemt u toch!⁵ dringt Johannes Junior aan.

‘Het spijt me, maar daar kunnen we werkelijk niet aan beginnen,⁵ glimlacht de beleefde ambtenaar. De kring van mensen om hem heen kijkt merkbaar koeler, — nu kucht hij even, steekt dan de hand in zijn binnenzak en neemt daaruit een grote witte enveloppe met het stempel van de stad.

‘Mij is ook nog opgedragen u deze enveloppe te overhandigen, waarin u het u toekomende geschenk van de Gemeente zult vinden. Het is mij een zeer aangename taak u dit te overhandigen, in het vertrouwen dat u er een passende bestemming aan zult weten te geven.⁵ De enveloppe wordt Hodl overgereikt en hij aanvaardt haar met een niet meer dan toestemmend knikje, dan legt hij ze op tafel. Hij zegt niets en biedt ook niets meer aan, - dit is een officiële gebeurtenis welker etiquette hij niet machtig is. Hij staat dus alleen nog te wachten wat zijn bezoekers nu verder zullen gaan doen. Maar ze schijnen hun taak beëindigd te hebben. De lange ambtenaar drukt Hodl en Resi nogmaals de hand, 132