Bruiloft in Europa

toor van Mariahilf heeft beloofd te komen vóór de vesperdienst. In de Hausflur hangt Franzl, de meesterknecht, die in dertigjarige dienst onder Johannes Hodl rond en blozend maar kaal is geworden, de afgezakte guirlanden weer netjes recht, en het mandoline-ensem-ble onthoudt zich wijselijk in onuitgesproken overleg van de rode jeugdliederen. Waarom zou men een ander ook hinderen als het niet noodzakelijk is?

Juist zingt men vol vuur Andreas Hofer’s lied als Maria Ritter in volle staatsie de trap afkomt, met Josefine als een smalle donkere schaduw achter zich aan. ‘Middag⁵ wuift Maria, ze zal maar zo gauw mogelijk door de onwelluidende cacophonie zien heen te komen, - maar dan valt haar op wat een aardige frisse jongemensen er onder die muzikanten zitten. ‘Lieve help/ zegt Maria en kijkt met aandacht naar de vreemdsoortige instrumenten, - ‘hoe heet dat allemaal, — wat een dingen/ ze heeft al een wonderlijk banjoachtig bouwsel in de hand en betokkelt het met een deskundig luisterend terzijdegebogen hoofd. Dan geeft ze het meesmuilend terug aan de eigenaar, maar blijft toch nog even staan temidden van de opnieuw aanzwellende herrie. Het is ook zo’n heerlijk schouwspel, al die jonge gezonde gezichten, die rode wangen en golvende haarkuiven van Hodl’s nageslacht. Maar als een neuswijze saxophoon pertinent gaat uithalen, neemt ze de vlucht in het re-ceptievertrek en Josefine wandelt op twee pas achter haar aan.

De oude Hodls staan beiden op, want Maria is een eregast. Ze heeft zich ook naar omstandigheden aangedaan, - ze draagt haar mooie witte vos breed over de schouders en haar zwartcrêpe namiddagjapon golft gedistingeerd omlaag, — ja, Maria Ritter weet nog een costuum te dragen. Vader Hodl beleeft een schoon ogen-128