Bruiloft in Europa

hem wat gênant zo te lopen langs de Ring, hij besluit dus om er zieh zo gauw mogelijk van te ontdoen.

‘Ik ga naar Steiner,’ denkt hij, ‘die geeft wel niet veel maar hij kent me tenminste, — bij een ander krijg ik misschien nog moeilijkheden.’

Juwelier Steiner handhaaft zich nog altijd met inspanning in zijn weidse winkelruimte aan de Kartnerstrasse. Ook heeft hij, hoewel vermagerd en grijs, de hoofse, on-derdanig-voorkomende allure behouden, waarmee hij eertijds de hofkringen der Habsburgers inpalmde en nu sinds 1918 de nouveaux-riches imponeert, die door de Weense vreemdelingenindustrie naarstig uit alle landen worden aangevoerd. Hij heeft Otto onmiddellijk herkend, zoals hij steeds alle dragers van grote namen met rang en titel intuïtief weet thuis te brengen. Nu schuift Otto hem de onyxschaal toe en Herr Steiner neemt die waarderend op tussen twee handen.

‘Dat was een prachtig stuk werk in zijn tijd/ zegt Herr Steiner.

‘Wilt u het tegen goudwaarde van me kopen?’ vraagt Otto op de man af.

De juwelier heeft de tijd. Hij beziet omslachtig het snijwerk langs de schaal, dan het gedreven lofwerk van de gouden voet en schudt bedenkelijk het hoofd. ‘Het is heel moeilijk om tegenwoordig een liefhebber voor zo iets te vinden. - Ik wil het goud wel eens wegen, maar dan zal ik de schaal uit elkaar moeten nemen. Is dat geen bezwaar?’    r

‘Helemaal niet!’ verklaart Otto, De juwelier wrikt de delen uiteen en Otto ziet het kalm aan, - hij heeft een afkeer van het pompeuze namaakbarok der laatste keizerlijke periode, - hij heeft ook al te jong, zo van de kadettenschool, het laatste jaar van de oorlog meegemaakt, de lugubere afsluiting van het tijdperk.

123