Bruiloft in Europa

‘Ongeveer vierduizend schilling aan goud,⁵ zegt de juwelier en plaatst voorzichtig de stolp terug over zijn weegschaal. ‘Herr Graf moet mij excuseren, - maar ik kan niet meer dan negentig procent van de goud-waarde bieden. Wie weet hoe lang het duurt eer ik een koper vind, nietwaar? Komt er een liefhebber dan krijg ik natuurlijk wat meer, - maar u zult toegeven dat ik wel wat mag hebben voor het risico van mijn renteverlies.⁵

Otto behoeft niet eens na te denken, natuurlijk zal hij het bod aanvaarden, vandaag nog wil hij de beste psychiater van Wenen bij tante Paula brengen, - en wie doet hier nog iets zonder onmiddellijke betaling? ‘Als u mij contant kunt uitbetalen, hebt u de schaal,⁵ zegt hij.

De juwelier buigt beleefd, gaat naar de brandkast en telt in een keurig recht ristje de bankbiljetten voor Otto neer. ‘Zijn er nog historische bijzonderheden aan het stuk verbonden?⁵ vraagt hij langs zijn neus weg. Hij meent zich namelijk iets te herinneren maar wil zekerheid.

‘Inderdaad,⁵ zegt Otto, ‘maar die zijn niet in de prijs begrepen. Als u ze horen wilt, zult u ervoor moeten betalen.⁵ Hij staat voor de juwelier met grimmig verbeten lippen, - als hij opziet, kijkt zijn eigen gezicht hem aan uit een glimmendgepolijst zilveren dienblad, en meteen weet hij: dit is Amerika! - Goddank, dan is Amerika toch ergens goed voor geweest.

‘Neen, o neen,⁵ zegt Herr Steiner, ‘ik kan geen schilling meer betalen, maar het zou heel vriendelijk zijn als u het mij vertellen wilde. Allicht komt er vandaag of morgen zo’n Amerikaan in mijn zaak die een representatief stuk wil kopen en prijs stelt op de bijzonderheden.⁵ 124