Bruiloft in Europa

zitten, straks kom ik wel terug. Nu ga ik een psychiater opzoeken voor je moeder en bestel meteen ons avondeten, de Goldene Pfau kan het hier bezorgen. - Knap je een beetje op, Lili, zo kun je die dokter niet ontvangen.’

Buiten haar deur haalt hij diep adem. God, het leven is te moeilijk voor de mensen.

Ora pro nobis. Zijn hand legt zich over zijn ogen, hij voelt zich dodelijk afgemat; is dit dan de thuiskomst waarnaar hij zolang heeft uitgezien? Ach, nu weet hij wel dat hij al die tijd maar half aan een thuiskomst durfde geloven, nu voelt hij dat hij zichzelf heeft zoet-gehouden met een willens en wetens vervaardigde schijn-vervulling van zijn wens naar een wachtend tehuis. Een eigen, echt tehuis, zoals de armste boer nog vindt wanneer hij de spa wegzet en het dagwerk voorbij is. Blijkbaar is het een Wernizek-Bolnanyi niet meer vergund zich in deze wereld een tehuis te stichten...’

Maar dan schudt hij zich. Geen zelfbeklag alsjeblieft. Natuurlijk, hij is doodmoe, - vannacht doorgereisd en nog geen emotieloos moment beleefd, - wie zou dat uithouden?

‘Het allereeerst ga ik een sigaret zitten roken in de Burggarten,’ denkt hij, ‘de jasmijn staat vast nog in bloei.’

Als hij door de zitkamer komt, is zijn tante daar niet meer, maar achter de deur van haar slaapkamer hoort hij het bed kraken, het geluid maakt hem ongemotiveerd woedend, hij zou met vuisten op de meubels kunnen slaan. Maar hij grijpt slechts de pompeuze onyxschaal en draait ze driftig in het vloei dat daar nog ligt van zijn bloemen. De secretaris van mr. Haymaker is geen erfoom uit Amerika, hij heeft een behoorlijk reisgeld bij zich, meer niet. ‘Verkopen tegen goudwaar-120