Bruiloft in Europa

kent de vrouwen, hij ziet aan de wanorde in haar kamer hoe koortsachtig ze nog heeft getracht zich voor zijn bezoek een beetje aantrekkelijker te maken. - Nu eerst realiseert hij hoe wanhopig vernederd ze zich moet voelen in haar verschoten peignoir, onmachtig articulerend met haar mummelende mond en vol warm medelijden legt hij opnieuw zijn arm om haar schouders. ‘Ach wat, ik sta onzin te praten. De hoofdzaak is dat jullie weer plezier in je leven krijgt, voorlopig moeten jullie maar eerst behoorlijk aansterken. Vanavond eet ik in ieder geval hier, dan wil ik wel eens zien of ik jullie niet weer aan de gang kan krijgen.’

Lili heeft haar hoofd in de gecapitonneerde stoelleuning gedrukt, haar schouders duwen zich vrij van zijn arm, - ‘neen, ik wil niet meer eten, - het is afgelopen, — uit, — ik heb er genoeg van. - We hoeven ook niet meer te eten, we hoeven gelukkig niet meer op te staan om eten te koken, — we slapen al zowat de hele dag door, - als je slaapt, ben je weg van alles. Men mag zich niet van kant maken, - ik wil in ons eigen graf begraven kunnen worden en zeker wil ik niet in de krant komen, - stel je voor, de gravinnen Wer-nizek-Bolnanyi bovenaan die lijst van gas-suicides, dat mag niet. Maar dit gaat toch helemaal vanzelf. Moeder at toch al niet meer, die huilde maar, waarom zou ik dan nog koken? Toen ik eraan wendde dat alles voorgoed voorbij was, werd de honger ook minder, toen kon ik blijven doorslapen. O ja, we drinken nog wel een paar glazen melk, die wordt voor de deur gezet, dat is juist genoeg om te kunnen blijven slapen. Maar nu ben jij gekomen, - toen ik hoorde dat je komen zou, werd alles opeens weer anders. Waarom moest dat nu toch? nu gaat alles van voren af aan beginnen, je hebt me wakker gemaakt en nu moet ik weer denken

117