Bruiloft in Europa

je, ‘o ja, zo is mama wèl. Mama moest vroeger altijd mooie mensen en dingen om zich heen hebben en ze liet al haar moois ook heel graag aan anderen zien, -• stil nu natuurlijk niet om ermee te pronken, maar omdat ze zelf ervan genoot en een ander ook blij wilde maken. Natuurlijk wilde ze niet meer met me op straat toen ik zo haveloos en lelijk was geworden. O ja, ik was al veel langer lelijk geweest, - stil nu toch, ik heb mezelf toch in de spiegel ouder zien worden, ik was al ja-* renlang een oude vrijster, maar zij had het nog niet gezien, ik was haar kind. Maar op de dag dat ik naar huis kwam zonder tanden, toen heeft ze het gezien, alles tegelijk, - en toen was het uit met haar. Natuurlijk was het ook uit met mij, - toen ik alles begreep was er geen reden meer over om te leven.’

‘Je bent heel dom geweest, ongelooflijk dom,’ zegt Otto en zijn arm glijdt van Lili’s schouder. ‘Er was wèl een reden voor jullie om te leven. Jullie weet het zelf niet, maar jullie waren de laatsten, jullie behoorden tot de laatste adel van de wereld, - aan jullie kon ik zien wat ik wezen moest. Daarvoor zijn vrouwen zoals tante Paula en jij op de wereld gezet, - alleen maar om er te leven zodat anderen ze kunnen zien. - Niet om met gewone ogen naar ze te kijken, domme lieve nicht, daarvoor dienen al die mooie, goedonderhouden filmsterren, - maar om houding te zien, - om te zien hoe jullie je houdt, onder alle omstandigheden. En nu zijn jullie in elkaar gezakt...’

‘Er was niets dat me overeind hield,’ snikt Lili zachtjes.

In het kleine fauteuiltje is ze neergezegen tot een arm verlept hoopje vrouwelijkheid. Om haar heen, op de vloer en op de stoelen liggen de zielige restanten van een overjarige garderobe en Otto begrijpt waarom. Hij 116