Bruiloft in Europa

‘Het is begonnen toen mijn tanden moesten worden getrokken, er was niets aan te doen, alles stond los, ik kon niet meer eten en ik dacht toen nog dat men dat moest. Onze oude tandarts heeft ze gratis getrokken, h- en hij had me ook wel een gebit willen maken maar ik wilde geen cadeautjes, hij loopt zelf op gebarsten schoenen. Toen ik die middag thuiskwam en mama me zag, is ze in haar leunstoel gaan zitten en gaan huilen, ik moest haar nog troosten ook, ik dacht: ze huilt heus te lang. Maar ze kon niet meer ophouden, ze is blijven huilen, dagen achtereen, het was eigenlijk gek, omdat we al zoveel misère hadden meegemaakt waarbij ze niet had gehuild. Maar toen was het mis, en later vond ik haar zo nu en dan voor dat mooie pastelportret van mij waarop Lenbach me heeft laten lachen met al mijn tanden en dan keek ze me aan en begon opnieuw. Zelf vond ik het nog niet zo erg, het was juist vacantie, er kwam toch niemand bij ons en ik kon mezelf ook niet zien; ik keek allang niet meer in de spiegel. Ik dacht wel eens: als mama weer gewoon is, moeten we overleggen wat er verkocht kan worden, dan laat ik een gebit maken.

Maar ze werd niet gewoon, toen dacht ik: ze moet afleiding hebben, ik wilde dat ze mee ging wandelen en dan ergens zitten in een park, het was midden in de zomer, maar dat kon ik niet gedaan krijgen, - het was net of ze zich schaamde als iemand naar ons keek, maar ik wist nog niet waarom. Toen heeft ze eens gezegd: ‘zo kun je toch niet tussen de mensen gaan’ en daaraan merkte ik dat ze zich schaamde om met mij voor de dag te komen.’

‘Neen, neen,’ roept Otto, ‘dat kan niet, zo is tante Paula niet!’

‘O ja,’ zegt Lili en knikt haar maniakaal besliste knik