Bruiloft in Europa

een moeten wegsturen, — die kinderen zaten te grijnzen en in mijn mond te kijken, - dat kon ik me toch niet laten aandoen?’

‘Neen, neen,’ zegt Otto en klopt zachtjes en troostend op haar rug, ‘natuurlijk kon je je dat niet laten aandoen, - maar had je het geld van die lessen dan niet nodig?’

‘Broodnodig, - dat weet je wel, — maar ik kon me toch niet door die kleine slangen laten maltraiteren? En mama zei het ook, - ‘stuur ze weg’ zei ze, ze was blij dat ze niet meer kwamen. We hoefden toen ook geen kamers meer op te ruimen, dat was veel rustiger, alles kon blijven zoals het was. En nu hebben we het geld niet eens meer nodig.’

*Niet nodig?’

*Neen, niet nodig! Waarvoor heeft dat geld gediend? om te eten, nietwaar? niet anders dan om ervan te eten, de huur betaalden we uit het pensioen. Maar waarom moesten we eten? Toch zeker niet alleen maar om te blijven leven? En moest ik me uur na uur laten plagen door die ondeugende kinderen voor dat beetje leven van ons? Toen hebben we bedacht dat we minder moesten eten.⁹

‘Maar dat kan niet, jullie konden niet minder eten.’ ‘O ja,’ fluistert Lili en knikt heel beslist, een onzinnig gedecideerd en persuaderend knikje, ‘men hoeft niet veel te eten om alleen maar in het leven te blijven. Men mag zich niet het leven benemen, natuurlijk niet, maar men mag wel zeggen: merci, ik maak geen gebruik van mijn leven, - ik trek me een beetje terug. En het gaat heel gemakkelijk, heus, als men eenmaal de routine heeft.’

Otto luistert nauwkeurig, hij denkt: ‘ik stuur een zenuwarts, vandaag nog.’

114