Bruiloft in Europa

to stoot een raam open, hij haalt de jalouzieën op. Dan keert hij zich om, hij moet zich dwingen naar haar te zien.

Het eerste wat hij denkt, is: Morfine! Maar dat kan niet, dat kan ze niet betalen. En toch duidt haar hele verlepte, verschrompelde verschijning op een narcoticum. Wat kan dat dan zijn, wat kan haar zo hebben bedorven?

Tegen de wand, achter haar, strekt in zijn breed-gou-den lijst het imposante portret van zijn overleden oom ^ Graf Felix von Wernizek-Bolnanyi door Lenbach, h- het is dus nog niet verkocht en ook de miniaturen zijn er nog. Neen, het is geen morfine, - maar wat dan? Op een spiegelconsole staat de zware onyxschaal, met de massiefgouden voet, het geschenk van Keizer Franz Josef aan zijn vertegenwoordiger bij de vrede van Londen - en voor het eerst valt Otto in dat dit onzinnig is, dat die schaal al lang verkocht had moeten zijn. Maar nu is hij tenminste zeker dat het geen morfine is.

‘Hoe is het hier?’ vraagt hij eindelijk, en dwingt zijn stem tot een vertoon van opgewektheid. ‘Goed, heel goed/ zegt de oude vrouw, haar hoofd knikt zachtjes mee, het blijft knikken, tien, twaalf maal, dan staat het stil. Otto voelt het verdriet dik in zijn keel, haar stemmetje is zo onherkenbaar dun en gebarsten. Hij kan niets zeggen, hij zal maar wachten tot Lili komt.

Hij wacht. Geduld heeft hij geleerd bij Mr. Haymaker. Het is wel niet gemakkelijk om geduldig te zijn en te wachten als men stamt uit een geslacht dat van vader op zoon heeft geleerd hoe men ridderlijk doch afdoend moet toeslaan. Maar ook de geestelijke heren die langdurige missen celebreerden, ook de devote kloosterlingen, die zich een leven lang in ootmoed bogen onder

109