Bruiloft in Europa

‘Neen, neen, Roserl, dat gaat nu niet meer, natuurlijk betaal ik,’ zegt Otto. ‘En je kunt ook niet zo weglopen, je kunt me hier nu toch niet alleen laten zitten I’ Hij stokt; die laatste woorden heeft zij gezegd, juist diezelfde woorden, — op een avond drie jaar geleden. ‘Waarom heb ik je toch niet meegenomen naar Cleveland, Rosamündchen?’ peinst hij, en richt de vraag tot zichzelf, niet tot haar. Ze geeft ook geen antwoord, ze heeft haar handschoenen al aangetrokken, maar de kellner heeft ze toch weggewenkt. Dan neemt ze haar tasje en glimlacht hem toe, wijs en moederlijk, haar ge-handschoende hand glijdt over zijn haar.

‘Halftwee, jongen,⁵ zegt ze. ‘Korngross houdt niet van laatkomers. Dank je wel dat je me hebt opgezocht hoor.⁵ En dan bukt ze zich toch voorover, haar mond ligt op zijn voorhoofd.

Zijn hand grijpt naar de hare maar ze gaat al heen. ‘Ik bel je vanmiddag op,’ roept hij haar na. En dan zit hij voor de zilveren compotier met het bergje gekoelde aardbeien, - alleen en diep in verwarring.

‘Waarom heb ik haar indertijd niet meegenomen?’ vraagt hij zich, maar dat blijkt niet de goede vraag te zijn. Het spreekt vanzelf dat hij haar niet meegenomen heeft naar een onzekere toekomst. Mag een man een meisje losmaken van iedere zekerheid zonder haar iets terug te geven? Als vroeger een Wernizek een vrouw liefhad, die hij niet mocht trouwen, was hij in staat het leven van de geliefde mooi en rijk te maken, ook buiten een wettig huwelijk, — maar wat had hij daar in Amerika voor Roserl kunnen doen? Haar de lieve lange dag achterlaten in de kale kamer van een boardinghouse, terwijl hij werkte in het klerkenbaantje, dat hem met een week kon worden opgezegd! En daarbij

103