Trouwen

TROUWEN. 187

een leugenaar, een ploert —■ alles wat leelijk en min is. Ofschoon — dan weer — zou hij dat slechts voor zichzelf alleen zijn, daarvan zouden de menschen niets afweten. Dat was hij dan voor eigen Ik.

Weg, valsche gedachten — — vuile verleidingen. Wat kan hem ’s wereld oordeel schelen — — hij moet rein zijn in eigen oogen. Dat wilde hij — dus voortgemaakt en opgestapt.

Het laatste vonkje energie flikkerde in hem op — en hij scheen vastbesloten. Hij zou gaan......

Hij bleef. Zijn man-kracht verzonk en hij werd weer geheel zwakkeling.

Een zacht kreunen ontkroop zijn borst; zijn armen vielen slap langs hem neer. Het hoofd zakte voorover. De oogen — zich even sluitend van uitputtende vermoeienis, openden zich weer — — doch