Trouwen

THOUWlïN. 167

ik nu, om ons volkomen rekenschap te geven van alles.

— Jij kon — niet anders, herhaalde hij nog eens. En daarom nam je mij maar ?

Mij, den sul — den goedbloed...... Ik

zou het potje wel dekken — ha-ha-ha 1

Groote God...... hoe moet je mij wel

minachten — dat je zoo’n verachtelijk

spel met me dorst spelen...... Hoe gelogen

was alles. Jegens mij — altijd even hooghartig en op een afstand. Niets kon je verwarmen — je inniger doen voelen —

en onderwijl was je je bewust...... de

minnares te zijn geweest van een ander......

de hoer van een goj.

— Simon I

’t Klonk als een wanhoopskreet.

— Simon — verlaat me niet — niet nu.

Bedenk — bedenk......Morgen zou het onze

trouwdag zijn...... ik zou niet kunnen......