Trouwen

162 TROUWEN

— Je zei — straks...... bij manier van

spreken, natuurlijk...... dat......

Je zei...... je waart de zijne geweest......

zooals hij van jou...... Maar je bedoelde

er niets mee...... wel, Roos ?

Het was gekomen...... Het doordrong

haar geheel. Al haar ontwijken en bemantelen, haar uitstellen, afweren en op een afstand houden — haar hooghartig

doen tegen hem...... het had haar niet

mogen baten. Ze had hem nooit gelegenheid tot intiem gesprek gegeven — zich-zelve nooit op het pad van vragen en antwoorden gewaagd. Den laatsten, cri-tieken tijd had zij zich als van een muur van gereserveerdheid omgeven cm, nóch door bekennen zich te vernederen — nóch door een logen, later zijn achting te verliezen...... Het had niets gegeven.