Trouwen

TROUWEN. 151

aan hem gelaten...... Maar jij gaf geen

gelegenheid tot meerder weten — je dulde niet, dat ik er over sprak. Je school weg — eiken keer, achter je moeder, je zusjes en ten einde raad moest ik tot een kinderachtige list mijn toevlucht zoeken — om

mijn verloofde, mijn vrouw, morgen......

onder vier oogen te kunnen spreken.

Nou — nou — zeg het nou !

Wie is het — wien heb je lief!

Ken ik hem ? ? Is het een vriend — een familie-lid ? Waarschijnlijk ken ik hem. Wie is het ?

— Jij kent hem niet! En — wat jij

wilt...... leidt tot niets...... Nooit geeft

vader zijn toestemming......

— Hoe weet je......?

Zij schudde de beklemming al reeds van zich — richtte zich op.

— Ik weet — ik weet — zei ze hard.