Trouwen

142 TROUWEN.

logen”. Iedereen zei het. De kinderen langs de straat maakten er spelletjes op en al springend zongen ze :

— Ik lieg — gij liegt, zij liegt. Zij liegt. Zij — Zij — altijd Zij liegt. Nooit hij — altijd zij.

Ik hoorde al niet anders en ik kon het niet meer verdragen. Ik vluchtte de stad uit....

Maar — het gaf me niets. De golven, de strandstoelen, de wandelaars — ze wisten ook al niet anders dan......

— Simon......?

— Kan ik het helpen ? Aan het strand, in de bosschen en in de duinen, overal waar ik kwam, stond met gloeiende letters geschreven :

,,Ze heeft — maling aan je — ze houdt niet van je — ze liegt I En elk woord dat ze zegt — is een leugen meer......

— Ik loog niet — ik lieg nooit!