Trouwen

TROUWEN. 141

over je sprak...... Spreken — ik verdroeg

het niet...... het stuitte me als iemand iets

tegen me zei...... ik ging er voor uit den

weg......

Mijn slaap, al dien tijd — ik kan de uren wel tellen...... vanaf onzen ondertrouw. En dan nog — hoe sliep ik......

na halve nachten van hoofdpijn — van hartkloppingen.

De stad stond me tegen en het hinderde me, als menschen tegen me spraken. Weet je waarom ?

— Simon — ?

Haar blik — duidelijk dan haar mond

— smeekte. Haar hand uitstekend......zocht

ze de zijne — maar hij lette er niet op. Wanhopig-dof staarden zijn oogen de verte in......

— Als ik — op straat liep — hoorde ik honderdduizend maal zeggen „liegen”, „ge-