Trouwen

TROUWEN. 139

naar al wat hem beliefde te zeggen. En dan — zich vermannend, klonk zijn stem vaster.

— Nee — zoo behoef ik ook niet te spreken. Ik vraag je niet meer, of je wilt luisteren — ik éisch het.

— Jij — eischt ? In haar hard-blauw oog glitterde een straal van ongebreidelden hoogmoed ; weer richtte zij zich op. En —

als ik nu eens niet verkies te luisteren......

als ik me onttrek — aan je gepraat ?

— Dat doe je niet — bij God, dat doe je niet. Ik — ik heb het lang genoeg doorstaan......... dwing me niet tot schandaal......

— Zou — jij......?

— Ja ! Ik ben treiterensmoe — ik wil het eind ervan zien. Daarom — zal ik spreken — daarom wil ik — dat je blijft en luistert.