Trouwen

TROUWEN. 133

Rosa, in haar gewone-doen van zich met. alles bemoeien, wilde opstaan, doch Simon legde de hand op haar arm.

— Rosa ! zei hij.

Tsjing — tingelingelingeling...... tjing-

tjong-tjing......

De kleine list was gelukt. Nu kon hij praten — eindelijk......

— Alsjeblieft, meneer, fleemde de kell-ner, twee plombieres — twee vanille 1

— O — dank je. Zet maar neer, Anton. De jonge dames zijn een half uurtje fietsen.

— Fietsen, meneer — heel goed, meneer.

— Ze zullen wel niet lang wegblijven.

— Zooals u wil, meneer — heel best, meneer. Weg snelde hij weer, het blaadje al sneller op den duim draaiende.

— Wist jij dat ze zouden gaan fietsen ? Waar gaan ze heen ?

— Ja, ik wist het, ik heb ze gevraagd,