Naar sneeuw en zon

191

„Dank je voor je eerlijkheid, Bé. Ik was voor de zoveelste maal een ingebeelde gek.”

„Misschien komt het nog eenmaal,” zei Bea zacht. „Misschien laat ik op dit ogenblik het geluk aan me voorbij gaan. Wie zal ’t zeggen?”

„Ik kan wachten.” Henk’s kaakspieren bewogen heftig. „Ik zal altijd weer terug komen en pas als er een ander is, waar je van houdt, zal ik uit je leven verdwijnen.”

Bea voelde het, dat dit geen ijdele klanken waren. Hij zou wachten. Een huivering trok langs haar schouders en even rilde ze. Toen, haar blikken gevestigd op de hoge bergen, die als onmetelijke torens afstaken tegen de helderblauwe lucht, zei ze: „Misschien komt ééns het moment in mijn leven, dat ik terug zal denken aan deze sledetocht door de sneeuw en ik berouw zal voelen, omdat ik toen niet dankbaar aanvaardde wat jij me aan trouw en liefde hebt willen bieden. Maar ’t is beter geen halve dingen te doen, Henk. Alles of niets, dat is mijn devies.”

„God geve, dat het dan alles voor je zal zijn,” zei hij ernstig. „Al zal dat dan misschen niet met mij zijn.”

Op de terugreis was er lang niet de uitbundige vrolijkheid van de heenreis. Steeds werd er gesproken over de veel te vlug voorbijgegane dagen, alles werd van begin tot einde nog eens doorleefd, maar de kof-fergramofoon zweeg en er was heel de reis een ernstige stemming.

„Een echte weemoeds-stemming,” vond Els. „En toch zijn we niet melig.”

„Helemaal niet,” zei Til. „Wil je geloven, dat ik toch m’n piano’tje gemist heb? Terwijl ik de hemel gedankt heb bij het idee, dat ik nou lekker een paar weken geen toets behoefde aan te raken.”

„Moet je die T. en T. zien zitten,” spotte Els. „Ze