Naar sneeuw en zon

187

Waarna de hoge Vrouwe de hele avond met spinnige ogen en saamgeknepen lippen bleef zitten.

Bea, die niet te veel mocht dansen, zocht zich een plaatsje midden in de zaal uit en kreeg al direct enige nieuwe gasten om zich heen, die zich lieten voorstellen.

De Rechtsanwalt van het dorp, een tamelijk bejaard heertje met ietwat rode neus sprak „begeistert” over „die schone Carmen”.

Henk, met nijdig vertrokken gezicht, kwam naar haar toegelopen, zei met iets als geweld in zijn stem:

„Deze dans is voor mij. Ga mee!”

„Ik denk er niet aan! ik zit net,” deed Bea afwerend.

En Henk, gebruik makend van z’n rol als apache, trok haar mee en zei met woest rollende ogen:

„Vooruit! dansen zul je!”

Bea, met Carmen allures, gooide het hoofd in de nek, hield vol, dat ze er niet aan dacht om nu al te dansen.

„Menen ze het?” dacht Els, die vlak bij hen zat. „Of doen ze maar zo?” Maar ze zag Bea’s nijdig kopje en kende haar te goed, om niet te weten, dat het haar wel degelijk ernst was.

„Famos; Fabelhaft!” applaudisseerde de Rechtsanwalt en hij bestelde z’n zesde biertje.

Els stond op en naar Henk lopend, vroeg ze:

„Toe, laat Bé nu nog maar even zitten. Dans met mij. Ik houd wel van ’n wilde apachendans en mijn enkels kunnen er tegen. Ezel!” zei ze dan nijdig, toen ze met Henk weg danste. „Zo moet je maar doen! Bé is net in de goede stemming om zich te laten ringeloren!”

„Tja,” gaf de woeste apach van daar straks deemoedig toe. „Ik ben weer een stomme kaffer geweest. Maar, God Els, ze maakte me ook zo nijdig