Naar sneeuw en zon

186

afschrikwekkend uit, terwijl Bob als Hollandse boer een klompendans uitvoerde, die nooit nog door een Hollandse boer vertoond kon zijn en die een mengeling was van alle moderne dansen. Maar de goedgelovige Tirolers namen aan, dat het een nationaal-dans was, zoals Bob beweerde.

Til had met behulp van Ida een costuum in mekaar gedraaid, dat de Nederlandse maagd moest voorstellen en al had de helm die ze op haar hoofd droeg een enigszins vreemde vorm, het deerde niemand.

Jet en Ida waren de Siamese tweelingen en ze oogstten énorme bijval, vooral toen bleek, dat ze met haken en ogen aan elkaar bevestigd waren en ze, wanneer ze één van beide gingen dansen, maar even losgehaakt behoefden te worden.

„Waar is Bea?” werd er geroepen, toen de hele club present was en alleen Bea nog mankeerde.

„Die is nog een uurtje gaan rusten, om helemaal fit te zijn,” zei Ida Brenner, die haar gemasseerd had.

Maar toen Bea een uurtje later de zaal in kwam, bebeet Henk nijdig z’n lippen en dacht: „Geraffineerd nest, nu is alle aandacht op haar gevestigd.”

’t W'as niet waar, want Bea was op aanraden van Ida nog een uurtje blijven rusten. Maar Henk was niet de enige, die het dacht.

„Al wat man is, wordt vanavond dodelijk van haar!” zei Els in eerlijke bewondering voor Bea, die zich als Spaanse gecostumeerd had, in een kleurige fel-rood en geel zijden sjaal met lange franje’s en op haar donker kopje een breed-gerande zwart vilten hoed droeg, waartegen in de binnenrand twee knalrode bloemen gehecht waren, die rustten op het zwarte haar.

„Ordinair!” zei minachtend mevrouw Heinen.

„Origineel,” vond haar man en hij gaf Bea een vriendelijk knikje.